Nie wiem, chyba jestem po ostatnich eskapadach nieco zmęczony: w tym tygodniu prawie każdy dowcip z ostatniego “New Yorkera” wydawał mi się prze, przekomiczny. Niemal wszystkie są zarazem subtelne, inteligentne – i jednak śmieszne (bo na ogół dwie pierwszy cechy potrafią bardzo stępić ostrze puenty). Oto kilka z nich:
Nie jestem pewien, czy publiczność jest już gotowa, by przyjąć ciebie w komedii romantycznej.
Zawsze będziemy mieli terapię dla par.
Ta droga prowadzi do szaleństwa – nie żeby na tym etapie miało to jakieś znaczenie.
Nie rozumiesz? Nie chodziło wcale o patyk – chciałem, byś odnalazł siebie.
